Przodkami Dużego Szwajcarskiego Psa Pasterskiego były, szeroko wcześniej rozpowszechnione w centralnej Europie, psy opisywane jako psy rzeźników i masarzy. Były one silne, trzykolorowe, czasami czarne podpalane lub żółte, powszechnie trzymane przez rzeźników, handlarzy bydła, rzemieślników i farmerów, którzy używali je jako psy stróżujące, pasterskie oraz pociągowe i do tych celów je hodowali.

Na jubileuszowej wystawie, zorganizowanej w 1908 r. w Lagenthal z okazji 25-lecia istnienia Szwajcarskiego Towarzystwa Kynologicznego przedstawiono do oceny profesorowi Alertowi Heim dwa takie psy nazwane krótkowłosymi berneńskimi psami pasterskimi. Ten wielki popularyzator ras szwajcarskich psów pasterskich ocenił je jako zanikającą odmianę starego typu dużych psów pasterskich (górskich) lub psów rzeźników. Zostały one uznane przez Szwajcarskie Towarzystwo Kynologiczne za odrębną rasę i wpisane jako Duże Szwajcarskie Psy Pasterskie do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej w tomie 12 (1909).

W kantonie berneńskim znaleziono kolejne egzemplarze odpowiadające opisowi A. Heima i w oparciu o nie rozpoczęto hodowlę czystej rasy. W styczniu 1912 r. powstał Klub Dużego Szwajcarskiego Psa Pasterskiego, który przejął na siebie obowiązek opieki i promowania rasy.

Przez długi czas populacja rasy utrzymywała się na niskim poziomie, ponieważ trudno było o dobre suki. Dopiero od 1933 r. liczba rocznie rejestrowanych w Szwajcarskiej Księdze Rodowodowej psów przekroczyła 50. Wzorzec rasy po raz pierwszy został opublikowany przez FCI 5 lutego 1939 roku. Opinia niewymagających, niezawodnych psów meldunkowych i pociągowych używanych przez armię szwajcarską w okresie II wojny światowej przyniosła rasie uznanie i dalsze jej upowszechnienie, którego efektem było ponad 100 zarejestrowanych w 1945 r. szczeniąt. Liczba ta świadczy o populacji rasy utrzymującej się na poziomie 350-400 egzemplarzy. Obecnie psy tej rasy hodowane są również w krajach sąsiednich i powszechnie cenione za opanowany i zrównoważony temperament, szczególnie jako psy rodzinne.

Opis ogólny

Duży szwajcarski pies pasterski jest psem wywodzącym się z dawnych psów wiejskich. Ma silną, ale nie ciężką głowę i płaską czaszkę. Średniej wielkości uszy są trójkątne i płasko opadające gdy pies jest odprężony. Ściśle przylegające wargi osłaniają potężne zęby o zgryzie nożycowym. Oczy średniej wielkości, orzechowe lub brązowe, o żywym wyrazie. Szerokie i silne lędźwie, długi zad, szeroka i głęboka klatka piersiowa to charakterystyczne cechy budowy szwajcarskiego psa pasterskiego. W spoczynku ogon zwisa do wysokości stawu skokowego, w akcji unosi się w górę. Wilcze pazury na tylnych łapach, jeśli wystąpią, są obcinane tuż po urodzeniu. Gładki i twardy włos ma długość 3-5 cm. Jest lśniący, czarny, z podpalaniami rdzawoczerwonymi i białymi symetrycznymi znaczeniami. Szwajcarski pies pasterski jest posłuszny i nieprzekupny. Podatny na szkolenie. Obecnie powierza mu się rozmaite zadania, takie jak ochrona bydła, transportowanie ciężkich ładunków, pilnowanie domów i zagród. Bywa także psem lawinowym. Jest czujny, przyjacielski i wierny, opiekuńczy w stosunku do dzieci, jest również cenionym psem do towarzystwa.

Wygląd ogólny

Trójkolorowy, masywny, grubokościsty i dobrze umięśniony pies, którego mimo jego wzrostu i wagi charakteryzuje wytrzymałość i ruchliwość.